Dramat

Zatracenie

Scenografia ustawiona jest na wzór polany w ciemnym, gęstym lesie. Zaczyna grać nastrojowa muzyka. Światło jest blade. Na scenie pojawia się postać pięknej kobiety.

 Wydaje się być zagubiona. Powoli zbliża się do krańca sceny, cały czas ze strachem rozglądając  na boki. Przechodzi scenę tanecznym krokiem wzdłuż i w szerz, aż zaczyna czuć się swobodnie. Tańczy.

 Zatraca się w tym co robi, zbliżając coraz bardziej do publiczności.

W tym samym czasie, za kobietą pojawia się grupa czarnych, tajemniczych upiorów, zainteresowanych nową postacią w ich otoczeniu. Czołgają się w jej stronę. Ich ruchy są spazmatyczne, urywane.

Kobieta staje przed publicznością. Na jej twarzy maluje się zadowolenie.

Nagle dostrzega zbliżające się ku niej zagrożenie.

Ucieka między upiorami, które za wszelką scenę chcą ją pochwycić.

Zostaje złapana.

Upiorów jest zbyt wiele, by była w stanie się im oprzeć. Upada na ziemię pod ich naporem. Leży dłuższą chwilę w bezruchu, a upiory tańczą wokół niej.

Siłą zostaje przez nie poderwana do góry. Jej twarz wyraża ogromną boleść. Ze środka sceny przesuwa się ku publiczności, a zaraz za nią podążają upiory. Staje i spogląda raz po raz na publiczność, to na istoty znajdujące się za nią.

Upiory zaczynają swój demoniczny taniec, zupełnie inny niż kobiety. Zostaje ona zmuszona do tańca razem z nimi. Widać, że stara się wyrwać spod ich wpływu. Pada na ziemię.

Upiory rozstępują się.

Pojawia się mgła.

Na scenę wkracza król upiorów, piękny mężczyzna o surowym obliczu. Zaczyna tańczyć w około kobiety, jak gdyby chciał ją zaczarować.

Kobieta podnosi się. Początkowo opiera się mężczyźnie, stara się uciekać, ale w końcu machinalnie zaczyna wykonywać te same ruchy co on. Na jej twarzy widać przerażenie.

Tańczą jakiś czas we dwoje, aż przyłączają się do nich upiory.

Po jakimś czasie na scenie pojawia się lustro. Wszyscy niewzruszeni tańczą dalej.

Kobieta dostrzega w nim swoje odbicie. Podchodzi do lustra i kładzie na nim dłonie, po czym opada na kolana. Łapie się za głowę i zaczyna wić na ziemi.

Upiory dostrzegają, że z ich nową towarzyszką dzieje się coś złego. Dostrzega to i król. Upiory rozbiegają się, trzymają z daleka od kobiety. Mężczyzna bacznie ją obserwuje.

Kobieta podrywa się i zaczyna tańczyć jak na samym początku. W tym samym czasie przyłącza sie do niej król, wykonując swój agresywny taniec.

Mężczyzna jest stanowczy, toteż kobieta raz tańczy jak sama by tego chciała, raz przyłącza się do mężczyzny. Nie wydaje się być on tym zadowolony. Chce przejąć kontrole nad tym co robi piękność.

Kobieta zaczyna uciekać przed nim. Jednak coraz bardziej mu ulega. Zaczyna tańczyć równo z mężczyzną. Ta sama sentencja kroków powtarza się coraz szybciej i szybciej.

Przyłączają się do nich upiory.

Kobieta nie jest w stanie dotrzymać im kroku, pada na ziemię.

Zaczyna się wić i czołgać.

Mężczyzna krąży wokół niej i bacznie ją obserwuje.

Upiory podchodzą do niej i za wszelką cenę chcą podnieść, opanować jej zachowanie. Ponownie wciągnąć do demonicznego tańca.

Kobieta wyrywa im się. Ucieka chwilę przed nimi, aż zaczyna biec ku krańcowi sceny.

Na ostatnich krokach skacze.

Bezwładnie opada na ziemię.

Wszystkie upiory uciekają.

Światło blednie całkiem. Zostaje rzucone tylko na postać kobiety i króla.

Mężczyzna podchodzi w ciszy do kobiety.

Kładzie się na ziemi obok niej.

Pokochał ją.

Pod naporem świata i innych ludzi z naszego, czy też nie, otoczenia,  możemy łatwo stać się więźniami samych siebie. Czasem nawet osoby, które nas kochają, potrafią nas przytłoczyć. Należy pamiętać, by nie pozwolić zamknąć się w żelaznej klatce, przepełnionej rutyną. Inaczej zatracimy prawdziwych siebie. 

Witam,

kolejny post z tekstem, który ewentualnie można wystawić na scenie. Czytając go mam wrażenie, że jest zbyt mało obrazowy. Przesłanie jest zachowane, ale ma za mało szczegółów.

Tekst był pisany do utworu Adriana von Zieglera: